10.000 Yıllık Dişler, İlk Çiftçileri Aydınlatıyor

Bilim insanları, 10 bin yıl öncesine ait dişleri inceleyerek dünyanın ilk çiftçi topluluklarının yaşantıları hakkında önemli veriler elde etti.

Durham Üniversitesi’nden araştırmacılar, Neolitik döneme ait 71 bireyin çenelerini analiz ederek Antik Suriye’deki insanların topluluklar arasında nasıl hareket ettiğini incelemeye koyuldu.

11 bin 600 ila 7 bin 500 yıl öncesinin diş minesindeki stronsiyum ve oksijen izotoplarını araştıran ekip, bu bireylerin yerli olarak mı yetiştirildiğini ya da başka bölgelerden mi geldiğini tespit etmeyi başardı.

Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field)

Nature Scientific Reports adlı hakemli dergide yayımlanan çalışmada, kadınların topluluklar arası yolculuk etme ihtimalinin daha fazla olduğu belirlenirken, erkeklerin ise evlenerek kendi topluluklarında kalma olasılığının daha yüksek olduğuna dikkat çekiliyor. Bu durumun, topluluklar içinde akraba evliliğini engellemek amacıyla evrimleşmiş bir hareket döngüsü olabileceği ifade ediliyor.

Uzmanlar, bu topluluk içi hareketliliğin sosyal entegrasyona “derin etkiler” yarattığını vurguluyor. Ayrıca, araştırmacılar, dış topluluklardan gelen bireylerin de yerli halkla benzer gömülme ritüellerine tabi tutulduğunu ve ölüm sonrası işlemlerinin benzerlik gösterdiğini ortaya koymuştur.

Ekip, yürüttükleri çalışmanın yeni gelenlerin bu Neolitik topluluklara entegre edildiğini ve ölümlerinde de aynı muameleyi gördüğünü destekleyen bulgulara ulaştığını belirtiyor.

Çalışmanın yazarları, “Köy yaşamının kuruluşundan sonra geniş çapta yerel topluluklara geçiş, grup üyeliğinin pekişmesi ve belki de sosyal uyumu amaçlayan belirli mekanlarla derin bağların tesis edildiğini gösteriyor” şeklinde ifadelerde bulunmuşlardır.

Neolitik dönemin ilerleyen dönemlerinde, topluluklar arası hareketliliğin arttığını ve bölgeler arasında yoğun bir hareketliliğe dair örneklerin bulunduğunu kaydalıyorlar. Araştırmacılar, “Bu dönemde kadınların hareketliliğine dair bir cinsiyet eğilimi, babayerli geleneklerin oluşumunu tetikleyebilir” şeklinde eklemelerde bulunuyorlar.

Uzmanlar, yeni gelenlerin gömülme uygulamalarının yerel topluluk içinde büyüyenlerle aynı olması sebebiyle, bu bireylerin muhtemelen kabul gördüğünü savunuyor.

Bilim insanları, şu şekilde yazıyor:

Kazı alanlarında hem yerel halktan hem de dışarıdan gelen bireylere benzer gömü işlemleri uygulanmıştı; bu durum grup üyeliğinde kapsayıcılığı ifade ediyor ve göç eden bireylerin coğrafyadaki yeni yerlerle bağlantı kurduğunu gösteriyor.

Güneybatı Asya’nın Neolitik topluluklarının, modern yaşam biçimimizi oluşturan köyler de dâhil olmak üzere kalıcı yerleşimlerin ilk kurulduğu yerler olduğu düşünülüyor.