DEHB Yaşam Süresini Kısaltıyor: Yeni Araştırma!

Bilim adamları, dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu (DEHB) ile beklenen yaşam süresinin kısalması arasında önemli bir ilişki tespit etti.

DEHB, beyin büyümesi, gelişimi ve işlevinde değişikliklere yol açan nörogelişimsel bir bozukluktur. Genellikle çocukluk döneminde kendini gösterir ancak bu durumun yetişkinlikte de devam etmesi sıkça karşılaşılan bir durumdur.

Bu bozukluk, odaklanma, zaman yönetimi ve dürtü kontrolü gibi alanlarda zorluk yaşanmasıyla kendini belli etmektedir.

Daha önce yapılan çeşitli çalışmalarda DEHB’in, beklenen yaşam süresini kısaltabileceğine dair iddialar ortaya atılmıştı. Fakat, hakemli dergi British Journal of Psychiatry’de bugün (23 Ocak) yayımlanan çalışma, bu konudaki ölüm verilerini kullanarak yürütülen ilk araştırma olma özelliği taşıyor.

University College London’dan bilim insanları, Birleşik Krallık’taki 9 milyondan fazla yetişkinin 2000-2019 dönemindeki birinci basamak sağlık hizmeti verilerini inceledi.

DEHB tanısı almış 30 bin yetişkinin verileri, DEHB olmayan 300 bin kişiyle karşılaştırıldı. Araştırmacılar, katılımcıları yaş, cinsiyet ve aldıkları sağlık hizmeti düzeyine göre eşleştirdi.

Sonuçlar, DEHB tanısı konulan erkeklerin beklenen yaşam süresinin 4,5 ila 9 yıl, kadınların ise 6,5 ila 11 yıl kısaldığını ortaya koydu.

Çalışmanın başyazarı Dr. Liz O’Nions, “DEHB’li birçok kişi uzun ve sağlıklı bir yaşam sürdürebilir. Ancak ortalamada daha kısa bir yaşam sürdükleri bulgusu, destek ihtiyaçlarının yeterince karşılanmadığını göstermektedir,” açıklamasında bulundu:

Erken ölümlerin ardındaki nedenleri belirlememiz büyük önem taşıyor. Böylece gelecekte bunları önleyecek stratejiler geliştirebiliriz.

Bilim insanları, yürütülen çalışmanın neden-sonuç ilişkisi kurmadığına dikkat çekiyor. Makalenin diğer yazarlarından Prof. Joshua Stott, DEHB’li bireylerin ruh sağlığı sorunları yaşama oranının daha yüksek olduğunu ve sağlık hizmetlerine erişimde daha fazla zorluklarla karşılaştıklarını kaydediyor.

Bu nedenle, düşük yaşam beklentisinin DEHB’in doğrudan bir sonucu olamayacağı görüşünü savunuyor. Prof. Stott, “Ne yazık ki DEHB’li bireyler arasında intihar oranlarının daha yüksek olduğunu biliyoruz,” diyerek durumu vurguladı:

Ayrıca sigara içme, alkol kullanımı ve muhtemelen aşırı yeme gibi riskli davranışlara yönelme olasılıkları da artıyor.

Açık Üniversite’den Dr. Kevin McConway, yeni çalışmanın etnik köken ve sosyoekonomik durum gibi faktörleri göz önünde bulundurmadığına ve yaşam süresinin kısalmasında bu unsurların etkili olabileceğine dikkat çekiyor.

Araştırmada yer almayan Dr. McConway, bazı genetik veya çevresel faktörlerin DEHB teşhisi ve beklenenden daha erken ölme ihtimali üzerinde ayrı ayrı etkili olabileceğini belirtiyor.

King’s College London’dan Dr. Oliver Howes, çalışmanın DEHB’in diğer tıbbi sorunlarla birlikte teşhis edilip edilmediğini ve tedavi etkilerini incelemediğinin altını çiziyor.

Buna karşın, araştırmanın DEHB’in yarattığı olumsuz etkilere dikkat çektiğini vurgulayan Dr. Howes, sözlerini şöyle tamamladı:

Bulgular, insanların ihtiyaç duy