Bazı Hollywood yıldızları ve sosyal medya influencer’ları tarafından tercih edilen, hızla kilo kaybı sağlama vaadiyle öne çıkan Ozempic’in doğal alternatifinin bulunmuş olabileceği bildiriliyor.
Çin’deki Jiangnan Üniversitesi’nde gerçekleştirilen bir araştırmada, bağırsak mikrobunun ve bu mikrobinin sindirim sürecinde ürettiği metabolitlerin obezite ile mücadelede nasıl rol oynadığı incelendi.
Bu bulgular, fareler ve insanlar üzerinde kan şekerini düzenleyebilen, zayıflama iğneleri ile benzer etkiler gösterdiği ifade edilen mikrop ve metabolitler hakkında çığır açıcı bir gelişim sağlıyor.
Diyabetli farelere uygulanan çalışmalarda, bu mikrobun miktarını artırmayı başaran bilim insanları, Glukagon Benzeri Peptid-1 (GLP-1) hormonunun salgılanmasının iyileştirilebileceğini keşfettiler.
Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field)
GLP-1, vücutta doğal olarak bulunan ve kan şekerini düzenleyerek tokluk hissini artıran bir hormondur. Belirli gıdalar ve bağırsak mikropları, bu hormonun salgılanma sürecine katkıda bulunuyor. Ozempic ismiyle bilinen semaglutid gibi ilaçlar da GLP-1’i taklit ederek benzer etkiler gösteriyor.
Tip 2 diyabet hastalarının çoğunda bu hormonun etkili çalışmaması, kan şekerinin kontrolünde zorluklar yaşamasına neden olmaktadır.
Ozempic ve benzeri ilaçların etkinliğini gözlemleyen araştırmacılar, vücudun kendi başına daha fazla GLP-1 üretebilmesi için yollar arıyor. Nature Microbiology dergisinde yayımlanan yeni bir çalışmada, Bacteroides vulgatus gibi bağırsak mikroplarının metabolitlerinin, tatlı isteğini etkilediği ortaya kondu.
Farelerde yapılan deneyler, serbest yağ asidi reseptörü 4 (Ffar4) adlı bağırsak proteinini üretemeyen durumlarda Bacteroides vulgatus’un kadar azaldığını ve şeker isteği ile ilişkili FGF21 hormonunun daha az salındığını gösterdi.
GLP-1 agonisti uygulanan farelerde ise ilaçların FGF21 hormonunun salgılanmasını artırdığı belirlendi. Ayrıca, farelere verilen Bacteroides vulgatus metabolitleri, GLP-1 ve FGF21 hormon üretimini tetikleyerek, kan şekerinin kontrol edilmesini ve şeker isteğinin azalmasını sağladı.
İnsanlarda gerçekleştirilen bazı araştırmalar, FGF21 hormonunun belirli genetik varyasyonlara sahip bireylerin şekerli gıda tüketme olasılığının yüzde 20 daha fazla olduğunu göstermektedir.
Tip 2 diyabetli 60 kişilik bir grubun kan testleri, Ffar4 mutasyonlarının daha az FGF21 salımına neden olarak şeker talebini artırdığını ortaya koydu.
Bu araştırmayı yürüten bilim insanları, farelerdeki bulguların insanlarda da geçerlilik kazanıp kazanmayacağının gelecekteki deneylerle netleşeceğini belirtti.
0 Comments