Bilim insanları, yunusların dil benzeri bir iletişim sistemi kullandığına dair önemli bulgular elde etti.
Yunusların, klik ve ıslık gibi seslerle birbirleriyle iletişim kurduğu uzun zamandır biliniyor. Önceki araştırmalar, bu hayvanların sesleri aracılığıyla kendilerine isimler verdiğini tespit etmişti. “İmza ıslıkları” olarak adlandırılan bu sesler sayesinde yunusların birbirlerine hitap ettiğine inanılıyor.
Uzmanlar, yunusların insanların kullandığı şekilde bir dil oluşturma olasılığını araştırmakta. Ancak, deniz ortamında yaşadıkları için çıkardıkları sesleri izlemek oldukça zor bir süreç.
Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field)
Bu zorluğa çözüm bulmak amacıyla, ABD’nin Florida eyaletinde Sarasota Yunus Araştırma Programı hayata geçirildi. Dört on yılı aşkın süredir devam eden bu projede, yaban hayatında yaşayan yaklaşık 170 afalina yunusu (Tursiops truncatus) izleniyor ve bu yunuslar üç nesil boyunca takip ediliyor. 2012 yılından beri araştırmacılar, her bir hayvana takılan su altı mikrofonlarıyla ses kayıtları alıyor.
Woods Hole Oşinografi Enstitüsü’nden Laela Sayigh ve ekibi, bu programın verilerini kullanarak yunusların çıkardığı sesleri analiz etmeye çalıştı.
Bilim insanları, henüz hakem değerlendirmesi yapılmamış ve ön baskı sistemi bioRxiv’de yayımlanan araştırmada, 22 “imza olmayan ıslık” tespit etti.
Sayigh, “Belirli anlamlar taşıyabilecek ve bir tür kelime işlevi görebilecek bu imza olmayan ıslıklar var” ifadesini kullandı. Ancak uzmanlar, bu ıslıkların kelimelerle ilişkilendirilip ilişkilendirilemeyeceğini söylemek için daha fazla veriye ihtiyaç duyulduğunu belirtiyor.
Araştırmacılar, söz konusu 22 ıslıktan en çok kullanılanının 35 farklı yunus tarafından çıkarıldığını saptadı. İkinci en sık duyulan ses ise 25 yunus tarafından kaydedildi.
Ekibin tahminlerine göre, ilk ses yunusların aniden veya yabancı bir şeyle karşılaştıklarında kullandıkları sorgulama sesi. Sayigh, bu ıslıkla bir çeşit “O neydi?” gibi bir soru soruyor olabileceklerini öne sürüyor.
İkinci ıslığın ise bir alarm sesi olabileceği düşünülüyor. Yapılan testlerde, bu ıslığın yunusların genellikle ses kaynağından uzaklaşmasına neden olduğu gözlemlendi. Sayigh, şu değerlendirmeyi yapıyor:
Bu kesinlikle bir alarm çağrısı olduğu anlamına gelmiyor, ancak hipotez için mantıklı bir başlangıç noktası gibi görünüyor.
Bilim insanları, bu ıslıkların yunusların bağlama özgü ve ortak bir biçimde kullandığı sinyallerden oluşan geniş bir repertuarın ilk kanıtını sunduğunu savunuyor. Sayigh, bu durumun dil benzeri bir iletişim olduğunu, ancak henüz dil olarak adlandırılamayacağını ifade ediyor.
Çalışmada yer almayan biyolog Sara Torres Ortiz de, bunun dilin nasıl tanımlandığına bağlı olduğunu dile getiriyor. Örneğin, belirli seslerin belirli nesne veya durumlara işaret ettiği referans iletişimine dayanılacak olursa, bu tür bir iletişimin vervet maymunları ve çayır köpekleri gibi türlerde görüldüğü aşikardır.
Ortiz, “Bu örnekler göz önüne alındığında, yunusların da bir tür referans iletişimine sahip olması şaşırtıcı olmaz” şeklinde görüş belirtiyor.
0 Comments