Avrupa’nın En Eski Okçuluk Kirişleri Ortaya Çıktı!

İspanya’da gerçekleştirilen kazılarda, Avrupa’nın en eski okçuluk kirişi keşfedildi. Yaklaşık 7 bin yıllık bu aletler, günümüzde halen uygulanan tekniklerle üretilmiş olmasıyla dikkat çekiyor.

Granada’daki Cueva de los Murciélagos (Yarasa Mağarası) içerisinde yürütülen çalışmalar, Cilalı Taş Devri’ne ait kiriş ve okların ortaya çıkarılmasını sağladı. Okçulukta kiriş terimi, yayın bağlı olduğu ip anlamına geliyor.

Cilalı Taş Devri döneminde en az 3 bin yıl boyunca gömü alanı olarak kullanılan bu mağarada bulunan kiriş ve okların, muhtemelen ölülerin mezar eşyası olarak yerleştirildiği düşünülüyor.

Barcelona Özerk Üniversitesi’nden Raquel Piqué önderliğindeki bir araştırma ekibi, 7 bin yıllık bu silahları inceleyerek tarih öncesi insanların becerilerine dair önemli bilgiler elde etti.

Başlangıçta iki kirişin bitkisel materyallerden yapıldığı düşünüldü; ancak bilim insanları hayvan tendonları kullanıldığını görünce şaşkınlık yaşadı. Bir kirişte dağ keçisi ve domuz, diğerinde ise karaca bağ dokuları kullanılarak sağlam iplikler oluşturulmuştu.

Bulgular, hakemli dergi Scientific Reports’ta 5 Aralık’ta yayımlanan çalışmada, her iki kirişin farklı zaman diliminde üretilmesine rağmen benzer bir şekilde işlendiği belirtildi. Araştırmacılar, bu tekniğin günümüzde de geçerli olduğunu vurguladı.

Piqué, farklı zamanlarda üretilmiş kirişlerin hammaddelerinin değişkenlik gösterse de uygulanan tekniklerin sürekliliği ve günümüz yöntemlerine benzemesinin önemli bir gösterge olduğunu dile getiriyor:

Bu Cilalı Taş Devri zanaatkarlarının müthiş bilgi birikiminin bir kanıtı olarak, her detayın kritik öneme sahip olduğu bu teknikteki hassasiyet dikkat çekiyor.

Binlerce yıl boyunca tüyleriyle korunmuş oklar da benzer bir ustalıkla üretilmişti. Bilim insanları, bu okların estetik bir kaygı güderek üretildiğini de gözlemledi.

Cilalı Taş Devri’nden kalma okların hangi amaçla kullanıldığı bilinmiyor (Mutermur Projesi)

Okların yapımında söğüt ve zeytin ağaçlarının yanı sıra kamışların dikkatli bir biçimde birleştirildiği tespit edildi. Makalenin yazarlarından Ingrid Bertin, okların ön kısmının sert, arka kısmının ise daha hafif olmasının “balistik özelliklerini ciddi derecede geliştirdiğini” belirtiyor.

Okların huş ağacı kabuğundan elde edilen katranla kaplandığı ve bunun hem aletin dayanıklılığını artırdığı hem de estetik bir görünüm sağladığı düşünülüyor.

Ancak bilim insanları, okların kesin olarak ne amaçla kullanıldığını henüz belirleyebilmiş değil. Avcılık ya da savaşta kullanılmış olabileceği gibi, öldürücü bir amaç taşımadığı ihtimalini de göz önünde bulundurmak gerekiyor.