Diane Keaton, tartışmalara neden olan sinemacı Woody Allen ile işbirliklerini savunarak, bu projelerden “çok büyük gurur duyduğunu” dile getirdi.
Keaton ve Allen, sırasıyla Play it Again Sam (1972), Sleeper (1973), Love and Death (1975), Annie Hall (1977), Manhattan (1979), Radyo Günleri (Radio Days, 1987) ve Manhattan Murder Mystery (1993) gibi birçok önemli filmde bir araya geldi.
Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field)
Keaton, Annie Hall filmindeki performansıyla Akademi Ödülleri’nde En İyi Oyuncu Ödülü’ne aday gösterilmişti.
Son dönemlerde, üvey kızı Dylan Farrow tarafından Allen’a yöneltilen cinsel istismar iddiaları, birçok sanatçının Allen ile olan ilişkilerini gözden geçirmesine ve onunla çalışmayı bırakmasına neden oldu.
The Hollywood Reporter ile gerçekleştirdiği yeni röportajda Keaton’a, Woody Allen hakkındaki tartışmaların, geçmişteki işbirliklerini nasıl etkilediği soruldu. Keaton, bu durumu “hayır, hiç de değil” şeklinde yanıtladı.
Hayır. Gurur duyuyorum. Çok büyük gurur duyuyorum.
Keaton’a kariyerine bakması ve hâlâ aklından çıkmayan bir film seçmesi istendiğinde, ilk Woody Allen projesi olan Play it Again, Sam’i tercih etti.
Keaton, “İlk Woody Allen filmi. İşte o” şeklinde ifade etti.
O filmdeydim, repliklerim vardı. Gerçekten çok şaşırmıştım.
Yakın zamanda yayımlanan HBO yapımı belgesel dizi “Allen v Farrow”, Woody Allen hakkındaki 1992 tarihli cinsel saldırı suçlamalarına odaklanıyor (AFP)
Keaton’a ayrıca, Allen, Nancy Meyers ve Goldie Hawn gibi sanatçılarla süregelen işbirliklerinin “ilk görüşte aşk” hissinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı soruldu. Oyuncu, bunun bir kaygı olduğunu belirterek, “Hayır, bu kaygı” dedi.
Endişeleniyorsunuz. Eğer yönetmen ya da birlikte rol aldığınız kişi muhteşem biriyse, endişelenirsiniz. “Bu bununla nasıl yarışacak…? Ben … yapabilir miyim? Ben neyim…? Ah, Tanrım.”
Her şey kolaylaşana kadar biraz endişelenirsiniz. Eminim hemen hemen herkes böyle hissetmiştir. Goldie ve Bette’le [Midler] özellikle bir filmimiz [The First Wives Club] ilginçti. O filmde her zaman biraz endişeli ve kaygılı hissettiğimi hatırlıyorum.
0 Comments